نگاه                  

هيچ حرفي برايِ گفتن وجود ندارد و بدترين کارها سخنراني است

نقل هر شعر يا مقاله از وبلاگ نگاه با ذكر منبع و لينك دادن به اصل بلامانع است .

لينك دوني :

يادآوري :

دادن لينک تنها و تنها به منظور اطلاع رساني بوده و به هيچ عنوان دليل بر اشتراک انديشه نيست .

مراكز و سامانه هايِ خبري

پيك نِت
نيوز نِت
اطلاعات.نت
پيـک ايـران
خبرنامه ي گويا
آژانس خبري كورُش
ايران پرس نيوز
شبكه ي خبري دادنامه
شبكه ي اطلاع رساني نفت و انرژي
خبرگزاري ايسكانيوز
خبرگزاري كار ايران
خبرگزاري آفتاب
خبرگزاري البرز
خبرگزاري آريا
خبرگزاري فارس
خبرگزاري موج
خبرگزاري مهر
خبرگزاري جبهه ي ملي ايران
خبرگزاري جامعه ي جوانان ايراني
خبرگزاري ميراث فرهنگي
خبرگزاري دانشجويان ايران
خبرگزاري ورزش ايران
الجزيرة نت - باللغة العربية
 

راديو و تلويزيون ها

بي بي سي فارسي
بي بي سي ( 2 )
راد يو بين المللي فرانسه
برنامه ي فارسي صداي آلمان
صداي اسرائيل
راديو جوان
راديو زمانه
ايران سيما
واحد مركزي خبر
 

روزنامه ها نشرياتِ ادواري و سايت هايِ خبري

ايران
اسرار
حمايت
انتخاب
رويداد
خورشيد
رستاخيز
نوانديش
خبرنگار
نيم روز
حيات نو
حوزه نت
نيوز نت
روز آنلاين
ملت نيوز
ادوار نيوز
انصار نيوز
جوان نيوز
شريف نيوز
فردا نيوز
عارف نيوز
بورس نيوز
پرسا نيوز
پنلاگ نيوز
گزارش گران
ايران ما
ايران امروز
ايران bbb
ايران فردا
فرهنگ آشتي
هم وطن سلام
وزارت امورخارجه آمريكا
سايت خبري بازتاب
سايت خبري سرخط
سايت خبري شهروند
سايت خبري بي طرف
شبكه ي خبر دانشجو
مجله ي اينترنتي فريا
روزانه تهران جنوب
هفته نامه ي تابان
اتحاد تا دموکراسي
باشگاه خبرنگاران جوان
روزنامه ي كيهان
جمهوري اسلامي
مردم سالاري
همشهري
جام جم
خراسان
اعتماد
رسالت
شرق
قدس
خبر ورزشي
كابل پرس
تهران تايمز
هفت تير
30 نما
تكتاز
 

كتاب خانه ها و مراكز فرهنگي

 كتاب خانه ي قفسـه
کتاب هاي رايگان فارسي
كتاب هاي رايگان فارسي-خبرنامه
كتاب خانه ي نهضت ملي ايران
كتاب خانه ي دكتر محمد مصدق
كتاب خانه ي خواب گرد
كتاب خانه ي شاهمامه
كتاب خانه ي دل آباد
سخن - سايت كتاب و نشر الكترونيك
 

تشكل ها و نهادهاي فرهنگي و اجتماعي

سازمان سنجش آموزش كشور
سازمان اسناد و كتاب خانه ي ملي ايران
شوراي گسترش زبان و ادبيات فارسي
خانه ي هنرمندان ايران
مجله ي فرهنگ و پژوهش
مؤسسه ي مطالعات تاريخ معاصر ايران
مؤسسه ي گفت و گوي اديان
مركز اطلاعات و مدارك علمي ايران
پايگاه اطلاع رساني پزشكان ايران
نهضت آزادي ايران
پن لاگ
کانون نويسندگان ايران
كانون انديشه ي جوان
کانون پژوهش هاي ايران شناختي
كانون زنان ايراني
زنان ايران
گزارش گران بدون مرز
تريبون فمنيستي ايران
انجمن فرهنگي هنري سايه
موج پيشرو
 

فرهنگي - هنري

خزه
دوات
واژه
رواق
قابيل
بخارا
سمرقند
سپينود
ماندگار
سيبستان
شبنم فكر
نسل پنجم
خسرو ناقد
خانه ي داستان
مجله ي خانه ي داستان
مجله ي سينمائي ادبي
تاريخ و فرهنگ ايران زمين
تاريخ ايران باستان
روزنامه هاي م . ويس آبادي
ميان برهاي سي ثانيه اي
يادداشت هاي يك اطلاع رسان
دل تنگي هاي يک کرم دندون
طومار - ليلا فرجامي
اديبان - وحيد ضيائي
ميرزا پيكوفسكي
صد سال تنهائي
خشت و آينه
جن و پري
هفت سنگ
رمزآشوب
هرم
شبح
فرياد
آدينه
آدينه2
ادبكده
ادبستان
غربتستان
عصيان گر
پوكه باز
كتاب لاگ
كشتي نوح
حيات خلوت
آرمان شهر
الهه ي مهر
نيما يوشيج
جيرجيركِ پير
مي بي رنگي
ساحل افتاده
كلكسيون شعر
بازگشت به آينده
آوازهاي خار بيابان
كلك خيال انگيز
لوليتاي ايراني
آرامش دوستدار
آستان جانان
خشم و هياهو
خاكي آسماني
پريشان خواني
هنر و موسيقي
قصه ي كرمان
ايران تئاتر
باغ درباغ
كاپوچينو
آرش سرخ
کارگاه
 

نويسنده گان شاعران و هنرمندان

صادق هدايت
ابراهيم يونسي
فروغ فرخزاد
احمد شاملو
بنياد شاملو
شاملو - مجموعه ي آثار
نادر نادر پور
سهراب سپهري
هوشنگ گلشيري
داريوش آشوري
اسماعيل خوئي
بزرگ علوي
صمد بهرنگي
منيرو رواني پور
دكترعلي شريعتي
عبدالكريم سروش
آواي آزاد - مجموعه آثاري از شاعران معاصر
 

(ژورناليست ها ) و وبلاگ ها و سايت هاي حاوي لينك هاي متنوع و مفيد

روزنامك
زن نوشت
دو در دو
پابرهنهِ برخط
سرزمين آفتاب
روزنامه نگار نو
دنياي يك ايراني
سفرنامه ي الکترونيک
وبلاگ بي بي سي فارسي
حاجي واشنگتن
علي خرد پير
امشاسپندان
ايران كليپ
ايران جديد
هفت آسمان
بلاگ چين
خانم کپي
آق بهمن
يك پزشك
خبرنگار
روزانه
فرياد
كوچه
کسوف
 

(گروهي ها) گاه نامه ها و مجله هاي الکترونيکي

پيك خبري ايرانيان
ايرانيان انگلستان
كتاب داران ايران
خواندني ها
مجله ي شعر
خانه ي سبز
پويشگران
فروغ نت
گيل ماخ
زيگ زاگ
شرقيان
صبحانه
ديباچه
انديشه
فانوس
پنجره
پندار
گوشزد
هنوز
نامه
لوح
 

وب نوشت ها و سايت هاي شخصي - فرهنگي سياسي اجتماعي

مهرانگيزكار
مسعود بهنود
شيرين عبادي
هادي خرسندي
احسان شريعتي
ايرج جنتي عطايي
اشكان خواجه نوري
ميرزا آقا عسكري
لطف الله ميثمي
محمدرضا فطرس
وحيد پور استاد
اميد معماريان
سيروس شاملو
كورش علياني
شاهين زبرجد
مهين ميلاني
سعيد حاتمي
ملكه ي سبا
حسين پاكدل
علي قديمي
هادي نامه
بيلي و من
نقش خيال
مسافر شب
بدون حرف
گيله مرد
بازگشت
تادانه
ناگزير
مهتاب
افکار
فردا
آشيل
قلم
شيز
سپهر
ناتور
جمهور
بي اسم
35 درجه
گل خونه
يك قطره
آبچينوس
هومولونوس
روز نوشت
چشم هايش
ملي مذهبي
باغ بي برگي
چرند و پرند
رامين مولائي
يك نخ سيگار
زندگي وحشي
از بالاي ديوار
سرزمين رؤيايي
تحقيقات فلسفي
روي شيرواني داغ
شهروندِ نصف جهاني
يادداشت هاي نيمه شب
ترا اي کهن بوم و بر دوست دارم
كتابچه ي مهدي خلجي
مقالات سياسي و اجتماعي
ارزيابي شتاب زده خداداد رضا خاني
اكنون شهرام رفيع زاده
آدم و حوا حسن محمودي
قلم رو ساسان قهرمان
پوتين محمد تاجيك
چشمان بيدار مهستي شاهرخي
چرا نگاه نكردم ؟
عمادالدين باقي
محمود فرجامي
شادي شاعرانه
سلول انفرادي
کتاب درخانه
تقويم تبعيد
پراكنده ها
بلاگ نوشت
زر نوشت
ارداويراف
ميداف
عكاسي
ليلا صادقي
سينماي ما
فيلم نوشته ها
آيدين آغداشلو
نيک آهنگ کوثر
پيمان اسماعيلي
وبلاگِ عكاسي
ايران كارتون
فروشگاه گرافيك
 

اديان ومذاهب

يتااهو
يهود نت
آيه الله منتظري
شريعت عقلاني
بام آزادي
 

ادبيات و هنر - شعر و داستان - مقاله : فلسفه و شناخت جامعه و انسان

نقطه تهِ خط
ماهنامه ي هنر موسيقي
خيال تشنه - حميرا طاري
هزارتو - فرزاد ثابتي
يادداشت هاي شيوا مقانلو
گوباره - ابراهيم هرندي
داستان هاي کوتاه يک آماتور
اهورا - مجيد ضرغامي
انساني بسيار انساني
الفلسفة فل سفه
نامه هاي ايروني
پيام يزدان جو
چه گوارا
چوبينه
گردون
برج
 

كامپيوتر و ارتباطات

دات
زيرخطِ IT
سرگردون
امير عظمتي
استاد آنلاين
همايون اسلامي
سرزمين كامپيوتر
فولكلور اينترنتي
وبلاگ تخصصي دلفي
از صفر تا اينترنت
سايت علمي فرهنگي خاطره
رباتيك و هوش مصنوعي
راهرو وب - محمدرضا طاهري
دانش كتاب داري و اطلاع رساني
ايتنا - اخبار فناوري اطلاعات
فناوري اطلاعات و ارتباطات
دنياي كامپيوتر و ارتباطات
مديريت فناوري اطلاعات
انديشه نت
 

نام داران « وب ِ» فارسي - متنوع و انتقادي

مجيد زهري
حسن درويش پور
روزگارما بيژن صف سري
خواب گرد رضا شكر اللهي
سردبيرخودم حسين درخشان
حضورخلوت انس عباس معروفي
پيام ايرانيان مسعود برجيان
كلمات اكبر سردوزامي
 

اطلاع رسان هاي بي نام و نام دار سياسي اجتماعي فرهنگي

دموكراسي فرزند جسارت
روز شمار انقلاب
زير چتر چل تيكه
چه و چه و چه
اردشير دولت
وب-آ-ورد
ورجاوند
خُسن آقا
سگ باز
چپ نو

طنز سياسي

ملاحسني
ملاحسني در کانادا

سايت هاي سرويس دهنده

 بلاگ اسپات
پرشين بلاگ
بلاگفا
وب گذر
 

موتورهاي جستجو و فهرست ها

 گوگل فارسي
گويا
تير آخر
پارس خبر
لينک هاي فله اي
داده هاي فارسي
 

لوگوها

وبلاگ نما

لينكستان

ليست وبلاگ هاي به روز شده

Weblog Commenting and Trackback by HaloScan.com






دوشنبه، تیر ۰۶، ۱۳۸۴

 

از فردایِ انتخاباتِ نهم

تأملی در انتخاباتِ نهم
آقايان ، خيلی شادی نکنيد ، براي شادي كردن زمان بسيار و روزهایِ دشوار در پيش است .
آيا هنگامِ آن نرسيده است که جريان ها و فعالانِ سياسی ، چشم بر واقعيت هایِ تلخ و شيرينِ جامعه بگشايند ؟
زبانِ حال و بعضی احوال : " ما شکستی کامل و مطلق خورديم " از سخنرانیِ چرچيل خطاب به مجلسِ عوامِ انگليس در پیِ کفرانسِ مونيخ (1938م )

در اين که انتخاباتِ نهم با تمامیِ انتخاب هایِ گذشته متفاوت بود ، من نيز با بسياری از شما هم عقيده ام . اما شما هم به پذيريد که اين انتخاب مانندِ انتخاباتِ 1380 آقایِ خاتمی ، انتخاباتِ شوراهایِ شهر و روستا و مجلسِ هفتم ، قابلِ تأمل و بازگو کننده یِ حقايق و واقعيت هایِ تلخ و شيرينی است ، که جا دارد تمامیِ چشم هایِ باز و ذهن هایِ هوشيار و تمامیِ جناح ها و جريان هایِ سياسی ، در چگونگی و درکِ پيامِ آن بکوشند و از آن عبرت گيرند .
انتخاباتِ نهمِ " رياست جمهوری " بدلايلِ خاص برجسته و متفاوت بود . يا بگوئيم خواسته و ناخواسته ويژه گی هايی متفاوت با گذشته يافت و بسياری از جريان هایِ مسلط سياسی کوشيدند اين انتخابات را برجسته نموده و حساسيت و تعيين کننده گیِ خاصی به آن ببخشند . اما اتفاقا و دقيقا به دليلِ همين حساسيتی که اين انتخاب به خود گرفت ، جایِ تاملِ بيشتر دارد و نيازمندِ توجه و بصيرتی افزون است .
1- دورِ اولِ " انتخاباتِ نهم " تعدادِ شرکت کننده اهميتِ ويژه يافت و به همين دليل هم هردو اهرمِ تعيين کننده یِ " ثروت " و " قدرت " تمامیِ ابزار و پتانسيل موجودِ خويش را به صحنه آوردند و از هر آن چه که می توانست رأيی را جلب کند ، حتا بدونِ توجه به مشروعيت يا عدمِ مشروعيت آن ، بهره گرفتند و پتانسيل هایِ تاريخیِ گوناگون را در اجرایِ پيروزمندانه یِ آن به مصرف رساندند . بودجه ها و ارقامِ کلانِ نجومی و بی حساب و کتاب هزينه شد و بسياری از شعارها و اصولِ " انقلاب " و " جمهوریِ اسلامی " موردِ تعرض و حتا نفی و انکار قرار گرفت ، تا بيشترين شمارِ شرکت کننده را ، تأمين نمايد . و نمود ...
2- اما بي درنگ پس از برگزاریِ دورِ نخست و راه يافتنِ دو کانديدا به نمايندگي از اهرم هایِ " ثروت " و " قدرت " به دورِ دوم ، اين نگراني پيش آمد كه ممكن است ترکيبِ کانديداها و نمايندگیِ آشکارِ هريک از سویِ يکی از دو اهرمِ ياد شده ، هم چنين شکستِ مطلقِ اصلاح طلبان ، شمارِ شركت كننده را در دورِ دوم ، به حداقلي ناچيز پائين آورد . اين موضوع با توجه به برجسته گی و حساسيتی که " انتخاباتِ نهم " پيدا کرده بود و مديرانِ کشور پی در پی بر اين تک مضراب تاکيد ورزيده و اين انتخاب را برخلافِ انتخاباتِ گذشته حيثيتی کرده بودند ، نقضِ غرض و پذيرفتنِ شکست – به ويژه در برابرِ ناظرانِ خارجی - بود . لذا از تمامیِ ابزارِ موجود و پتانسيل هایِ پراکنده و سازمان يافته ، اعمِ از مذهبی و ملی و سياسی و اقتصادی بهره گرفته شد ، تا " انتخاباتِ نهم " هرچه با شکوه تر و با بيشترين شمارِ شرکت کننده برگذار شود . اما در اجرا ، به دليلِ فاصله یِ کمی که بينِ دو دور وجود داشت و حساسيتی که انتخابات از پيش يافته بود ، چنان از پتانسيل هایِ موجود بی دريغانه و حتا بی حساب و نابجا بهره برداری شد که می توان گفت : تمامیِ نيرویِ انقلاب و مذهب و مليت و عمق و وسعتِ حيثيت هایِ ذخيره شده ، در اين راه به مصرف رسيد و بسياری از چهره هایِ نامدارِ عالمِ سياست و فرهنگ و به اصطلاح روشن فکرانِ ملی و مذهبی ، تمامیِ باورها و شعارهایِ گذشته یِ خويش را انکار نمودند و ترسِ موهوم از تسلطِ " فاشيسم " را دامن زدند ، تا بتوانند منافعِ اربابِ ثروت و غارت را در شعارِ " ادامه یِ اصلاحات " و " گام به گام تا دموکراسی " به پوشانند و نماينده گانِ لژهایِ پيچ در پيچ ماسونی و مافيائی را به قدرت بردارند .
وچنين بود که روشن فکران و فعالانِ ملی و مذهبی و اصلاحات چيانیِ که نمی توانستند قدرتِ هشت ساله را به رايگان از کف نهند ، همگی و بدونِ هيچ استثنائی افشا شدند و تمامیِ قدرت و موقعيتِ خويش را دراين راه نهادند و از کف دادند .
3- اما آن چه مهم تر از افشایِ روشن فکران و اصلاحات چيان بود و در اين انتخابات اتفاق افتاد : زيرِ سوأل بردن و حتا انکارِ کليدی ترين اصلِ " انقلاب و جمهوریِ اسلامی " يعنی ويژه گیِ " اسلام " و تقدم و تسلطِ اصول و مبانیِ اسلامی و شيعی ، بر تمامیِ شوونِ جامعه و ذهن و شخصيتِ انسانِ ايرانی بود .
کسانی که از نسلِ دومِ انقلابِ 57 باقی مانده اند به خوبی به ياد دارند که پس از رفراندومِ 12 فروردينِ 58 که با رأیِِ 9/8 9 % به جمهوریِ اسلامی " آری " گفته شد ، رهبرانِ روحانی و مذهبی قوم پی در پی اصرار داشتند ، تا ثابت کنند که " انقلابِ 57 " برایِ سيب زمينی و پياز نبوده ، بلکه به انگيزه یِ " اسلام " صورت گرفته است . به همين دليل هم در تمامِ سال هایِ گذشته ، اصول و مبانیِ اسلامی و شيعی به عنوانِ بنيادی ترين اصل و ويژه گیِ غالب ، بر تمامیِ شوونِ جامعه و فرد حاکم گرديد . اما در" انتخاباتِ نهم " اين اصل و ويژه گی ، توسطِ متوليانش ، موردِ انکار و ترديد قرار گرفت . چنان که حتا انکارِ شعارها و اصولِ اوليه و غالبِ " انقلاب و نظامِ اسلامی " به صورتِ نوعی فضيلت و موثرترين حربه یِ تبليغاتِ انتخاباتی درآمد .
وقتی که فلان کانديدا وعده یِ ماهی پنجاه هزار تومان را به عنوانِ اصلی ترين شعار و جاذبه یِ تبليغاتی ، مطرح می کند و اکثريتِ مردم نيز چنان نسبت به اين وعده یِ نقد و خشکه ، واکنش نشان داده و تحريک و جذب می شوند که کانديدایِ حريف را وا می دارد ، تا با طرحِ " بيمه ی رايگان برایِ تمامیِ ايرانيان " هشتاد تا صد و هشتاد هزار تومان در ماه را – آن هم از همين امسال و از محلِ بودجه یِ نفت – وعده دهد و پی در پی وعده ها را چرب تر و چرب تر کند و اين شعار به عنوانِ اصلی تازه ، می تواند جمعيت ها و افرادی را به خود جذب کند ، چه چيزی را جز اين بازگو خواهد کرد که : خير عزيزم ، مردم برایِ زندگیِ بهتر انقلاب کرده اند و اکنون حداقلِ معيشت و حتا رفاهِ اجتماعی را بر هر چيزی برتری می دهند . يا دستِ کم تضمينِ زندگیِ بهتر و تأمينِ بی چون و چرایِ حداقلِ معيشت – امروزه و اکنون – اولويتِ نخستينِ اکثريتِ قاطعِ ايرانيان گرديده است . به همين دليل هم تمامیِ کانديداها – جز يک تن – اگر نه به آن صورتِ افتضاحِ خشکه حساب کردن و نه حتا بيمه یِ رايگان و همگانی ، در شعارِ " دولتِ رفاه " و عناوينِ مشابه ، از اين اصلِ کلی و اساسی ، به عنوانِ موثرترين حربه یِ تبليغاتی بهره گرفتند و خويشتن را به دفاع از آن آراستند . و اين چيزی نبود جز انکارِ نخستين و اصلی ترين اصل و ويژه گیِ " انقلاب و نظامِ اسلامی " يعنی اولويت وتسلطِ عقايد و باورهایِ اسلامی و مذهبی بر اقتصاد و فرهنگ وسیاست و جامعه . در حالی که شعار و جاذبه یِ اکنونی، تقدمِ اقتصاد بر باورها و اصول بود ...
نکته یِ جالب اين که کسانی به دفاع از شعارِ " تقدمِ اقتصاد بر اصول " برخاسته بودند که خود از رهبرانِ قوم و قبيله و از متوليان و ارکانِ اصلیِ انقلاب و نظام بودند . و ديديم که ترديد و انکارِ اصول توسطِ همين ارکان ، به صورت ويژه گیِ " انتخاباتِ نهم " درآمده و خود را کاملا آشکار به نمايش گذاشت ....
4- و باز در رابطه با همين " انکارِ اصول " موضوعِ " حجاب " را به ويژه ما نسلِ دومی ها از سال هایِ 58 و 59 خوب به ياد داريم و همگان نيز در سال هایِ گذشته شاهد بوده اند که چگونه پوششِ زنان و مسأله یِ روابطِ جنسیِ زن و مرد ، به صورتِ يکی از دغدغه هایِ مداوم و اصلی مسولين و مديرانِ کشور در آمده است ... اما در " انتخاباتِ نهم " ديديم که چگونه همان اکثريتِ کانديداها از " لمپنيزم " به عنوانِ حربه یِ بسيار موثرِ تبليغاتی بهره گرفتند و کار به جايی رسيد که نامِ يکی از مطرح ترين شخصيت هایِ " انقلاب و نظامِ اسلامی " بر رویِ باسنِ زيبا رويانِ آلامد حک شد و خود نمائی کرد . و آشکار ترين نمودِ جامعه یِ اسلامی – يعنی حجاب - توسطِ بانيان و متوليانِ امام زاده ، موردِ آشکارترين رد و انکارها قرار گرفت ...
5- و باز در همين رابطه ، همگان به ياد داريم که " شعارِ مرگ بر امريکا " و تعريفِ اين کشور به عنوانِ اصلی ترين دشمنِ انقلاب و نظامِ اسلامی ، از 13 آبانِ 58 تا کنون ، همواره توسطِ بالاترين مقام هایِ رهبری کننده یِ کشور و مديران و مسولينِ رده هایِ گوناگونِ حاکميت ، موردِ اثبات و اصرار وتاکيد بوده است ، در حالی که ديديم جز يکی دو تن از اصول گرايان ، تمامیِ کانديداها مخالفت و رد و انکارِ خويش را ، نسبت به اين شعارِ اصلیِ انقلابِ اسلامی ، به گونه هایِ مختلف اظهار داشتند و رابطه با امريکا را ، به عنوانِ شعار و حربه یِ موثرِ تبليغاتی مطرح کردند . چنان که اين موضوع به صورتِ يکی از ويژه گی هایِ منحصر به فردِ " انتخاباتِ نهم " در آمد و کاملا آشکار خود نمائی کرد .
6- بگذرم و خلاصه کنم که : برنده گانِ " انتخاباتِ نهم " نيز بايد از جريانِ اين انتخابات ، بسيار درس ها و عبرت ها فرا گيرند و آن يافته ها را در سياست هایِ آينده یِ خويش لحاظ کنند . زيرا که اين انتخابات بيشترين و گويا ترين پيام ها و هشدارها را - نسبت به انتخاباتِ گذشته - در خود داشت و بازگو کرد . چنان که از ديدگاهِ هر ناظرِ بی طرفی می توان گفت : اين انتخابات به بهایِ گزاف وگرانی به دستِ برنده گانِ خويش رسيده است .
همين که در" نازی آباد " راست يا دروغ و ساختگی يا حقيقی اتفاق افتاد ، به هر حال " واقعيتی " را به همراه داشت که جا دارد بسياری از اشخاص و شخصيت ها و جريان ها ، نسبت به تلخی و هشداردهنده گیِِ آن هشيار باشند و اميد که آن پيام ها و علائم را درک کرده باشند و به آن بينديشند . همين که چنان شخصيتی ، تن به چنين کاری می دهد ، کافی است تا زنگِ خطر و بيدار باش را ، برایِ بسياری از رهبرانِ قوم و قبيله به صدا در آورد ....
7- و اما در رابطه با شکستِ مفتضحانه یِ اصلاحات چيان نيز ، بايد گفت : بدانيد و آگاه باشيد که روی گرداندن و ارتدادِ مديران و رهبران ، از باورها و شعارها و وعده هايشان و پشت کردن به خواستِ عمومی ، کار را امروز به اين جا رسانده است که برایِ به دست آوردنِ رأیِ همين مردم ، ناچار شديد تن به چيزهائی بدهيد که شايد خوابش را هم نمی ديديد .
اگر به اصطلاح متوليانِِ جنبشِ اصلاحات ، از شعارها و وعده هایِ خويش عدول نمی کردند و در هشت سالِ گذشته ، اندکی نسبت به خواستِ عمومی و وعده هایِ داده شده و حرف هایِ خوب خوبِ انتخاباتی و ژست ها و ميثاق هایِ گوناگونی که – گفته و ناگفته - با مردم می بستند و بستند ، وفادار مانده بودند ، هرگز به شکست هایِ اين چنينی و اين افتضاحِِ اخير دچار نمی شدند . و آری که ارتداد نسبت به خواستِ عمومی ، اين پی آمدها را هم دارد و بايد که مردم به شما پشت کنند ، چنان که کردند .
آقايان ، گناه را به گردنِ اين و آن نيندازيد و اين جريان و آن جريان را عاملِ شکستِ خويش ندانيد ، بلکه بينديشيد و اقرار کنيد که وقتی قدم به قدم از وعده های داده شده و مواضعِ ديروزیِ خويش کوتاه می آئيد ، بايد انتظار داشته باشيد که مردم هم از شما روی برگردانند و ديگر هيچ يک از وعده ها و شعارهاتان نتواند آن ها را بفريبد ، يا جذب کند . کسي يا جريانی مقصر نيست . به دنبالِ گناه کار نباشيد و عللِ ناکامی تان را ، در عمل کردِ هشت ساله تان جست و جو کنيد . وقتی که يادتان می رود ، ديروز چه گفته ايد و چگونه در تختِ جمشيد " ژستِ تبليغاتی " گرفته ايد ، بايد انتظار داشته باشيد که مردم نيز از شما يادشان به رود و ديگر حتا وعده یِ حقوقِ ماهيانه یِ نقدی تان را هم باور نکنند ...
شده ايد همان " چوپانِ دروغ گو " که اهالیِ روستا ، ديگر حتا راستش را هم باور نکردند .
شما گمان می کنيد مردم يادشان می رود ؟ خير ، چنين نيست . " خِردِ جمعی " کارِ خودش را می کند و کرده است ... وقتی که مردم را بازی می دهيد و با وعده هایِ توخالی می فريبيد ، بايد بدانيد که در نهايت شما بازنده خواهيد بود ، چنان که بوديد و خواهيد بود ...
8 – موضوعِ ديگری که لازم است چشم هایِ بيدار و ذهن هایِ هشيار ، آن را موردِ تأمل قرار دهند ، بهایِ گزافی است که امروزه " حاکميت " برایِ حفظِ موجوديتِ خويش می پردازد . بهائی که نه تنها در تاريخِ ايران و صد ساله یِ معاصر بی سابقه است ، که حتا در 27 ساله یِ گذشته و به ويژه هشت سالِ اخير هم کاملا بی نظير می باشد .
همين که در جهانِ امروز ديگر نمی توان هم چون گذشته ها ، حاکميت هایِ مفت به دست آمده را ، با همان مفتی ها و به همان شيوه هایِ سنتی ، حفظ کرد و پی در پی حکومت ها ناچار می گردند در برابرِ مردم و جوامعِ به خِرد رسيده ، يا بی تاب و مشتاقِ آگاهی و آزادی ، کنار به کِشند و عقب بنشينند ، چيزِ کمی نيست و رايگان به دست نيامده است .
دقت و تأمل در روندِ پس نشستنِ حاکميت ها در برابرِ خواستِ آگاهانه یِ مردم ، در جهان و ايران و به ويژه در سده یِ معاصر و 27 سال و سپس هشت سالِ گذشته و سرانجام در جريانِ انتخاباتِ نهمين دوره یِ رياست جمهوریِ اسلامیِ ايران ، برایِ درکِ موضوع کافی است .
تنها پيروزی و بّردِ انتخابات را نگاه نکنيد ، به نيمه یِ خالیِ ليوان هم بينديشيد و به بهایِ گزافی که برایِ اين پيروزی پرداخت شده است .... اين کار مصرف کردن از پتانسيل هایِ ذخيره شده ای است که در طولِ صدها و بلکه هزاران سال و با فداشدنِ جان ها و سرمايه هایِ بسيار فراهم آمده و خون و رنج و کارِ گزيده ترين نسل هایِ کشور را ، به مصرف رسانده است . اين موضوع را کوچک نگيريد ...
در جريانِ دور اولِ انتخاباتِ نهم ، تمامیِ کانديداها – جز يک يا حداکثر دو تن كه مي خواستند نماينده ي ايدؤلوژي خاص خويش باشند – همگی و بدونِ استثنا تمامیِ اصول و نهاده هایِ 27 ساله یِ خويش را انکار کردند و برایِ به دست آوردنِ رأیِ همين مردم ، خود را به ضدِ خويش شبيه ساختند و آراستند . شما نامِ اين را پيروزی و پيشرفت و فتحِ سنگر می گذاريد ؟ متأسفم ...
شما با در اختيار داشتنِ صد در صدِ توانِ اقتصادی و با مصرف کردنِ تمامیِ پتانسيلِ مذهبی و روحانی و ملی و فرهنگی و با برخورداری از هشت شبکه یِ بی رقيبِ تلويزيونی و ده ها و صدها شبکه یِ راديوئی و روزنامه و مجله و سايت و وبلاگ و با تکيه بر فقدانِ مطلقِ تريبون هایِ منتقد و حذف و تعطيلِ تمامیِ افراد و انديشه هایِ متفاوت – تا چه رسد به دگر انديش و مخالف – و با ده ها و صدها فيلم و سناريویِ سينمائی و تلويزيونی و با بهره گرفتن از ثروت ها و سرمايه هایِ نجومی و بی حساب و کتاب و هزاران وعده و وعيدِ توخالی و ديگر شيوه هایِ سنتی و مدرن و حتا با به خيابان آوردنِ " لمپنيزم " و تبليغِ کانديدایِ روحانی بر رویِ باسنِ برجسته یِ دخترانِ خوب خورده و خوب چريده و مصرف کردنِ حيثيت هایِ ذخيره شده یِ به اصطلاح روشن فکران و فرهنگيان و هنرمندان و هر شخصيتی که گمانِ ذره ای نفوذِ کلام در او می رفت و حتا با امنيتی کردنِ شرايطِ سياسی و اجتماعیِ کشور و " کودتا و ضدِ کودتایِ انتخاباتی " و خلاصه با تمامیِ نيرو و توانِ موجودِ فرهنگی و مذهبی و تاريخی و با توسل به تهديد و تطميع و ايجادِ ترس و نگرانیِ بيهوده و هرآن شيوه و ابزارِ قابلِ تصورِ ديگر ، انتخاباتی را برگذار کرديد که اگر لحظه ای با خود بينديشيد و هزينه ای را که پرداخته ايد ، موردِ تأمل و ارزيابی قرار دهيد ، آثارِ باخت را به آشکار خواهيد ديد و از آن درس هایِ ماندگار خواهيد گرفت . به راستی آيا گمان نمی کنيد که باخته ايد ؟ نامِ اين پيروزی است ؟ عقب نشينی ها و هزينه ها و هشدارها را نمی بينيد ؟ متأسفم ...
خودتان را که نمی توانيد گول بزنيد ... نيمه یِ خالیِ ليوان را ناديده انگاشته ايد ... بهتر نيست با تأمل در انتخاباتی که برگذار شد ، به امروز و اکنونِ پس از انتخاباتِ نهم و مسائل و شرايطِ دشوارِ کشور ، به ويژه در تعامل و ارتباط با منطقه و جهان و نخستين و ضروری ترين اولويت هایِ داخلی و خارجی بازگرديد و اندکی به پيام ها و هشدارها بينديشيد ؟
9- از رئيس جمهور و وزارتِ خارجه و کشور تا تمامیِ زعمایِ قوم و قبيله ، همه و همه گفتند و تاکيد کردند که از امروز هر کانديدائی که " مستاجرِ کاخِ سعد آباد " باشد ، با هر نگاه و موضعی که دارد ، رئيس جمهورِ تمامیِ هفتاد ميليون ايرانی است . و بنا براين بايد پاسخ گویِ انبوهِ مطالباتِ مردمی و مسائلی هم چون بيکاری و فقرِ شديدِ جامعه و عدمِ حضورِ " طبقه یِ متوسط " و فاصله هایِ بسيار زيادِ طبقاتی و ديگر مسائلِ داخلی و خارجي باشد .
آشكار است كه امروزه و اکنون ، نخستين مسائلِ کشور ، تنها مسائل و دشواری هایِ داخلی نيستند ، بلکه در اولين گام ها ، مسائلِ حادِ سياستِ خارجی خودنمائی می کنند و ضرورت و اولويتِ خويش را – حتا بر مسائلِ اقتصادی – تحميل خواهند کرد ... حتا اگر فرض کنيم پنجاه درصد مسائلِ داخلی و پنجاه درصد مسائلِ خارجی و جهانی است ، بازهم هيچ يک از اين دو ضرورت و اولويتِ خويش را از دست نخواهد داد و بگذريم از آن که در نهايت مسايلِ سياستِ خارجی صد درصد اولويت هایِ نخستين و اکنونی را به خود اختصاص خواهد داد ...
10- و سرانجام و پايانِ سخن اين که : هشت سالِ پيش جامعه یِ منفعلِ ايران ، با پيش تازیِ نسلِ جوانِ انبوهی که به دليلِ فقدانِ کاپوت و آموزش ، باد کرده بود ، به ناگاه تحريک شد و دسته گلی به آب داد که ناچار شد 8 سال گرانی و بيکاری و رنج و فقر و بيداد را در پی آمدِ آن تحمل کند و به شخصيت هایِ ناتوان و نالايق و نخبه گانِ دوپينگی و آدمک هایِ ضعيفی که به زورِ قدرت و ثروت باد کرده بودند تن داد ، تا مگر بتواند اولويتی را که در خردادِ 76 به " سياست " داده است ، پس به گيرد و آن اولويت را به " اقتصاد " و زندگیِ بهتر اختصاص دهد ...
" انتخاباتِ نهم " کوششی در جهتِ اين اولويت ها بود ...
اما ، گرچه جامعه کوشيد تا به شکلی بيمار گونه ، اولويتِ " سياست " را به " اقتصاد " تبديل کند ، ولی انگار قدرت ها و دست هایِ پيدا و پنهان نخواستند و نگذاشتند اين تغييرِ اولويت تحقق پيدا کند و شرايط را به گونه ای ساختند و پرداختند که هم چنان " سياست " در اولويتِ خويش باقی به ماند و ...
و نتيجه اين شد که اکنون " اقتصاد " و زندگیِ بهتر و حداقلِ معيشت و تأمينِ عدالت و رفعِ تبعيض هایِ ناروا و حذفِ فاصله هایِ شديدِ طبقاتی ، به عنوانِ اولويتِ نخستينِ داخلی و بزرگ ترين مطالبه یِ اکثريتِ مردم ، و " سياست " به عنوانِ اولويتِ نخستينِ خارجی و بزرگ ترين مطالبه یِ اقليت و نخبه گان و روشن فکران و رهبران و مديرانِ کشور ، هم چنان به قوت و اعتبارِ خويش باقی بماند . يعنی آمده ايم اولويتِ " سياست " را به " اقتصاد " تبديل کنيم ، هر دو عنوان اولويت يافته اند و از سویِ " خاص " و " عام " و اکثريت و اقليت ، موردِ مطالبه یِ جدی قرار گرفته اند ...
و چنين است که به برنده گانِ " انتخاباتِ نهم " می گويم شادی نکنيد . برایِ شادی کردن زمان بسيار و روزهایِ دشوار در پيش است ...

و السلام .


|

This page is powered by Blogger. Isn't yours?


UP
 
لوگوي وبلاگ نگاه

نگاه

 


E.mail

Yahoo mail
gmail

PM


محمدرضا زجاجی * زاد روز: دوشنبه 4 آبان 1332 * دگر زاد روز: دوشنبه 4 آبان 1388

نام :  محمدرضا زجاجي

زاد روز:      دوشنبه 4 آبان 1332
برابر با  26 اکتبر 1953
دگر زاد روز: دوشنبه 4 آبان 1388
برابر با  26 اکتبر 2009

كتاب هاي الکترونيکي :
1- حديثِ كشك ( دفتر شعر )
2- روايتِ شدن ( دفتر شعر )
3- حرف اول ( دفتر شعر )
4- از كوچ ها تا كوچه ها ( دفتر شعر )
5- داستان قاضي حمص ( طنز تلخ )

Previous Posts
  • در بامدادِ نوروز - شعر
  • کودکانِ سال مند
  • از طلا بودن پشيمان گشته ايم مرحمت فرموده ما را مِس...
  • سياست و فرهنگ - مقاله
  • عاشقانه - شعر
  • گفت و گويِ ذهني - مقاله
  • داستانِ ما - شعر
  • سياست مداران و سياست پيشه گان - مقاله
  • واز اين زندگي ، اكنون - شعر
  • پيرامونِ شعر - مقاله

  • Archives
  • August 2004
  • September 2004
  • January 2005
  • February 2005
  • March 2005
  • April 2005
  • May 2005
  • June 2005
  • July 2005
  • August 2005
  • September 2005
  • October 2005
  • November 2005
  • December 2005
  • January 2006
  • February 2006
  • March 2006
  • April 2006
  • May 2006
  • June 2006
  • July 2006
  • August 2006
  • September 2006
  • October 2006
  • November 2006
  • December 2006
  • January 2007
  • February 2007
  • March 2007
  • April 2007
  • May 2007
  • June 2007
  • July 2007
  • August 2007
  • April 2008
  • June 2008
  • July 2008
  • April 2009
  • November 2009
  • October 2010


  • گزيده ها ، كوتاه ، گوناگون :

     دولت ها جز به منظور و در مسير از بين بردن خويش و ايجاد آگاهي و اخلاقِ خودگردانيِ عمومي در آحاد مردم ، مشروعيت حضور ندارند و جامعه يِ برتر انساني ، مجموعه ي آگاه و شادكام و خودگرداني است كه بي نياز از هر پاداش و مجازاتي، بينِ كاميابي خود و ديگران جمع كرده و آگاهانه و فطرتا، به نيكي ها وفادار و پاي بند باشد .

      ناداني تنها و بزرگ ترين ميراثِ گذشته گاني است که همواره خود را روايتِ منحصر هستي مي شمردند .

     " دانائي " زيستن در نشئه ي وصف ناپذيري است که غرور بودن و آفريدن و " بي نيازي " را مي آموزد و هر آن چه « رنج » را به هيچ مي شمرد .

     آن كه از حجاب در نگذشته زيبايي را نشناخته است . درود بر هنگامه اي كه پرده ها فرو افتند . رنگ و بوي زشتي را ، چگونه روي به گردانيم ؟

     بزرگي را كه مي گفت : « درد انسان متعالي ، تنهايي و عشق است » گفتم : آن كه در عشق ناتوان باشد ، محكوم و بايسته ي تنهايي است .

    عشق ورزيدن ، آزادي ِ دو تن در خواستن و دوست داشتنِ يكديگر ، نخستين اصلِ شاد زيستن است و زندگي هيچ اصالتي- جز خويش- را بر نمي تابد .

     بت پرستيدن و بت شكستن و بت ساختن و بت شدن و خود شكستن ، تمام « بت » است و بت سازي ... چه آسوده و زيباست آن كه آفرينش را ، چنان كه هست مي بيند و در مي يابد و چندان تواناست كه از هر بتي بي نياز است . تنها انسان ناتوان ، توانايي را بتِ خويش مي سازد . انسانِ توانا كمبودي نمي بيند و نمي شناسد . او هر چه را بخواهد به دست مي آورد و بر هرچه بينديشد تواناست و نيازي به تكيه گاه ندارد . تنها پيران و بيمارانِ ناتوان هستند كه به ديوارها تكيه مي كنند .

     آرزو ، اميد و آينده ، واژه گانِ مجعولِ ناتواني است . هنگامي كه ناكاميِ خويش را ، فردايي مي سازيم ، هم امروز را نهاده ايم . اگر درلحظه زندگي كنيم ، چيزي را فرو نگذاشته و همواره خواهيم زيست .

     آن چه به شمار مي آيد تنها حال است و تاريخ ابزار و دانشِ مورخ - و نه ظرفِ زندگي- است . « زندگي » ظــرفِ اكنون است ، و آينده وجود ندارد . آن چه قابلِ لمس و شهود است ، لحظه هايند و اكنون نه گذشته و نه فردا .

     هنگامي كه پرده ها هم چنان فرو افتاده و ديده ها بسته است ، چشمان و زبان هاي گشاده ، كدامين نگاه و مخاطب را خواهند يافت ؟ خفته گان و مرده گان ازجنسِ سخن نيستند .

     آن كه به انتظارِ نيكي منفعل مي نشيند ، تنها - آن را - انكار مي كند . درحالي كه كمالِ مطلوب ، انكار نيكي و جست و جوي ِزيبايي است . انكار همواره راهي به جست و جو و تصديق رها ساختنِ موضوع و چشم بستن برحقيقت است . آدمي چيزي را باور مي كند كه از اثباتِ آن نا توان باشد . آگاهي و فهم ، از مقوله ي تفسير و تبيين و تحليل است و با واژه و انديشه سر و كار دارد . اما باور ازمقوله ي تقليد و پذيرش و ناداني است .

     سخن گفتن از روشنايي درتاريكي و سياهيِ شب ، گام زدن درخواب است و چيزي از جنسِ كابوس .

     حقيقت از جنسِ فهم و شناخت و از بيان و واژه بي نياز است . آن حقيقتي كه نيازمند توضيح و اثبات و توجيه باشد ، چيزي ازجنسِ تاريكي به همراه دارد و همواره مكرانديش و توجيه گر ، باقي خواهد ماند .

     انسان تنها حقيقتِ موجود و تنها تحليل گر هستي است و اگر روزي آزاد زيسته و آزادي را شناخته است ، دوباره نيز آزاد خواهد زيست و آزاد خواهد بود . ( حتا اگر ناچار شود دوباره به جنگل باز گردد ) .

     کسي که نتواند انسان و خِرد را باور کند ، شايسته ي زندگي – به ويژه در فردا و فرداها – نخواهد بود .

     هنگامي كه پرده ها فرو افتند ، به ناگاه درخواهيم يافت كه تمام در بندِ شكل و پوسته بوده ايم ، نه مغز و محتوا .

    با همان شتابي كه روز بر شب چيره مي شود ، به ناگاه درخواهيم يافت كه « هيچ » نبوده ايم ، غَره به تاريكي و نعره زنان در سياهي .

     عارفان و صوفيانِ ما ، بيش از آن كه بيان كننده ي رمز گون حقيقت باشند ، خود حجابِ آن بوده اند .  

    بندگي و زنجيري كه ناداني بر دست و پايِ انسان مي گذارد ، در همان حالي كه به سستي پوسيده ترين نخ ها ست ، ستبرترين و محكم ترين و ديرپاترين زنجيرهاي پولادين را ، برشخصيتِِ « انسان » استوار مي سازد و جز به بهاي نيستي و مرگ گسسته نمي شود و بر نمي خيزد .

     اگر به معناي واژه ها - در امروزِ جامعه - نگاهي با تأمل داشته باشيم ، به خوبي و به زودي در خواهيم يافت كه چه تحولي در حالِ وقوع است . هر كسي كه اهل تأمل و دقت و قادر به تحليل باشد ، به خوبي تهي شدنِ واژگانِ فارسي را ، از معنايِ معهود و مرسوم و منظورِ خويش- در اكنونِ جامعه - در خواهد يافت و به پوچي الفاظي كه بام تا شام ، موردِ استفاده ي« خاص » و « عام » است ، خواهد خنديد .

     آن چه از آسمان مي آيد زميني است و هر زميني ، حاصلِ خويش را بَر مي دهد . خوشا سرزمين هاي سر سبز ، بارور و شكوفا . خوشا بي كراني ها ، بزرگي ها و بلنداي نگاهِ فرزانه گان و خوشا « انسان » و زندگي زميني او .

     آدميان چگونه مي توانند راجع به چيزي كه هرگز نديده ، لمس نكرده و آن را نشناخته اند ، اين گونه با قطع و يقين سخن به گويند ؟ انگار قلويِ ايشان است و خود زادنش را گواه بوده اند . تنها احمقان و ناآگاهان مي توانند - با چنان قطعيتي- سخن به گويند .

     فيلسوفان و متكلمانِ ايراني ، هنگامي كه پرده هاي آويخته را ديده اند ، در رسيدن و دريدنِ آن ها كوشش كرده اند و به هنگام - نيز- برآشفته از غوغاي عوام و نادرستي ها ، روي پوشيده اند . خوشا آن كه كلامي از ايشان شنيده باشد . اما چه بسياري از آن ها كه در همان گام هاي نخست و ميانه ، كوري و ناتواني خويش را ، در زنگار كلماتِ فريبنده نهفته اند و همواره ناداني خود را ، در هياهوي پيروان و دشنه هاي تعصب ، پنهان ساخته اند . كوچكي هم ايشان بود كه انسان را ، به « رَحم » برانگيخت .

    در شگفتم از آن كه : چگونه اهلِ سخن از خداي خويش مي خواهند ، تا آبرويِ ايشان را حفظ كند ؟ و مردمان نيز ، براين دعا آمين مي گويند . آيا لحظه اي نمي انديشند كه اين دعا ، بهترين گواه بر دو شخصيتي بودن ايشان ، پليدي باطن و فريبنده گي ظاهر و درخواست شركتِ خداوند در مكر و ظاهر آرايي و عدم افشاي زشتي هاي دروني و شخصيتي ايشان است ؟  

    زيستن با دو شخصيت ـ يا چند تا ؟ـ تنها بايسته ي آدمك هاي كوچك و زبون - يا مستأصل- است .

    آدمك ها زشتي و پليدي را حيواني مي پندارند و نيكي را روح خدا در كالبدِ آدمي مي نامند . اما من هيچ حيواني را نيافته ام كه بتواند چيزي را ، در خويش بيآرايد و پنهان سازد و اين تنها آدميانند كه از روح خدا كمك مي گيرند ، تا زشتي و عفونتِ خويش را پنهان سازند .  

    حيوان با « غرايزِ » خويش مي زِيد ، اما آدمك ها از « غرايزِ » خود شرم دارند و همواره آن ها را ، در لايه هايي از نيرنگ و ريا مي آرايند . گويا از زيستنِ خويش شرمگين و پشيمانند...  

    زندگي با « غريزه » گناهي است نابخشودني بر « انسان » و چنين آدمياني ، بايد كه برخويشتن به گريند ...  

    گيتي را زندان دانستن- يا زندان ساختن - بايسته ي مرگ انديشانِ شب روي است كه از زندگي و   انسان انتقام مي طلبند . و چه خوش فرموده است : اما اين كه او از ساخته هاي خويش انتقام مي گيرد ، گناهي به ضدِ « خوش ذوقي » است . (نيچه)  

    مي گويند : " خداوند بهترينِ مكر كنندگان است " اما قادرِ مطلق را ، چه نيازي به مكر است ؟ و مگر اراده يِ او را عينِ فعل نمي دانيد ؟ آن كه چون مي گويد : بشو مي شود ، چگونه دام مي گسترد ؟ آيا هنگامِ آن نرسيده است كه واژه ها را دوباره معنا كنيم ؟ ؟   

    ميراثِ گذشته گان ناداني و فريب است . دانايان را در اين مرزبوم اندك و تنها - يا بر دار - توان ديد .  

    آن كه بي مستي،ادعاي خدا كند : مست است يا دروغ گو ، يا كه از خدا هيچ نمي داند ...  

    ميوه ي " جاودانه گي "و شناختِ هستي كه انسان را به جرم خوردن از آن ، گناه كارِ ابدي دانسته و از بهشتِ خويش اخراج مي كنند ، اكنون در برابر آدمي رخ نموده است ... و خوشا معرفت هاي ربوده شده از خدايان . خوشا زندگي . خوشا انسان . فراخناي انديشه بر انسان مبارك باد ...  

     هيچ حقيقت واحدي جز زندگي زميني انسان وجود ندارد .

    منِ انديشه گر ، ضرورتِ فرداست 

    ستم تباه كننده ي هستي است . 

    چرا بودن ، در فردا بودن است . 

    هميشه زيباترين تجربه هاي امروز ، فردا را ساخته اند . 

    خويشتن را تقدير فردا بشناسيد تا در امروز زندگي كنيد . 

    زندگي كردن در امروز ، درك فرداست . 

    خود انديشي ، آفريننده گي است . 

    بخشنده گي ، غرور بودن است .

    با خود زيستن ، آموختن بي نيازي و آفريدنِ خويش است . 

    انكار و ترديد ، بزرگ ترين آفريننده گي هاست . 

    خانواده و زناشويي ، يادگار ادوار كودكي و نادانيِ آدميان پيشين است ولي « عشق » پديده ي آگاهي و شناخت و حاصل دوست داشتن ، خواستن و شاد بودنِ بالغان و فرهيخته گان است . عشق زندگي مي سازد و بي كراني ها را مي طلبد ، اما خانواده و زناشويي حاصلي از نفرت ، تجاوز ، اجبار و عادت را در پي خواهد داشت و كودكاني بيمار و ناتوان را ، به ميراث خواهد گذاشت . در عشق چيزي از جنون است و در زناشويي معنايي از سكون .

     واژه ها تا چه هنگام معناي خويش را بر نخواهند تافت ؟ و كلمات كي پرده خواهند افكند ؟

    آن كه نمي تواند در تنهائي با خويش باشد ، محكوم به مرگ است . 

    شناختن زيبايي ، اجبار هستي است . 

      ديشب جنازه ي اندرز را به گورستان مي بردم . اشتران مي گريستند و گورهايِ منتظر فرياد مي كردند . هنـگامي كـه پوستين كهنه ي پدران خويش را به خاك مي سپردم ، تنها هم ايشان را ازخانه ساختن در هجوم سيل و توفان - بر گسل هاي آشكار- سرزنش مي كردم . فردايِ آن شب ، برادران و خواهرانم با اكثريت قاطع ، به برج سازي در باغچه هاي خانه ي پدري رأي دادند . اكنون استخوان هاي لهيده ام - از عفونت گنداب ها - تمامي زندگي هاي نهاده را مي گريد .  

    تعريف هايِ جـزمـي و ايستـا از « آفرينش » همواره محكوم به نزديك ترين و قطعي ترين مرگ ها هستند .  

    انساني كه مرزها را مي شكند ايستايي را بر نمي تابد و توانِ كشف و شناخت زيبايي را دارد و چنين است كه همواره در حال شدن و بودن و دريافتن و گذشتن ، هيچ جزم و يقين ابدي را بر نخواهد تافت .  

    هيچ گاه « آفريدن » به معناي شناختِ « آفرينش » نبوده است . اما همواره كساني لذت آفريننده گي را مي چشند كه اصالت « زندگي » را ، دريافته باشند .  

    شناخت زندگي و انسان اجبار و ضرورتِ زيستن در اكنون است .

    كسي كه به بيداد تن مي دهد ، خود زندگي را انكار كرده است .

    شناختن هستي و انسان ، تنها روش ممكن براي زندگيِ كاميابِ انساني ، اما هرگز الزامِ همگاني نيست .  

    همواره جعلي ترين و خطرناك ترين تعريف ها از « آفرينش » و انسان ، جزمي ترينِ آن ها بوده اند و هستند .  

    كسي كه مي گويد : " اين و نه هيچ چيز ديگر " بزرگ ترين مانع رشد بوده و نارواترين و فريب آميزترين نگاه ها را - تنها با هدف حاكميت بر ديگران - ارائه خواهد كرد .  

    تا انسان و زندگي وجود دارد ، هيچ شناخت و تعريفي از هستي نمي تواند « كلام آخر » باشد ـ و دقيقا به همين دليل ـ هيچ شناختي نمي تواند و نبايد ادعاي جاودانگي داشته باشد . اين است كه هر گونه "جزم انديشي "محكوم به ايستايي و بطلان بوده وآبشخوري جز فريب و سلطه و ناداني ندارد .  

    براي هميشه بودن ، شايسته تر و گريز ناپذيرتر از تعريفي سازنده ، ويران گر ، خود انكار و خود آفرين و همواره در حالِ دگرگوني وجود ندارد .  

    كساني كه بتوانند زندگي و انسان را براساس شناختي خود باور و خود انكار تعريف كنند و لحظه هايِ در حال گرديدن و شدن را در آن بشناسند ، همواره آفريننده ترين انسان ها هستند .  

    هرچه به اوج نزديكتر شويم ، حضيض را بهترخواهيم ديد . اما برايِ بهتر ديدن بايستي همواره چشماني نافذ ، نگاهي شكافنده و شكوفا داشت و قدرت خلق و انكار هر فضيلتي را آموخت و تجربه كرد .  

    آن چه خود را تنها روايتِ آفرينش و سخنِ آخر مي داند و برايِ انسان ها « نيك و بد » را تعريف و تعيين مي كند ، نوع و ريشه اي از نيرنگ را در خويش پرورده و هم - درآغاز- دانائي و خِرد را ، بر مسلخ « غريزه » قربان خواهد كرد .

    هيچ گاه و هرگز هيچ حقيقتِ منحصري وجود نداشته و نمي تواند وجود داشته باشد ، زيرا همواره حقيقت ها هستند و زيبائي و زيبايان ، كه پي در پي به انكارِ خويش و آفريدن و تعريفِ روايت هايِ تازه و ديگرگون - از هستي - برمي خيزند .  

    كثرت و گوناگوني و دگرگوني ، شدن و بودن و آفريدن ، همواره بستر گريزناپذيرِ آفرينش و زندگي است .  

    زيبايي درآفرينندگي است كه معنا و تعريف مي شود و خلاقيت همواره نياز هستي و استمرارِ زندگي بوده است ، پيش از آن كه هيچ خدايي برآن فرمان راند .

    بگوئيد نيستم ، تا باشيد .  

    هنگامي كه بتوانيم « تنها » زندگي كنيم « آفريدن » را خواهيم آموخت .

    بگذاريد كودكان سخن به گويند ، خواهيد ديد كه مامِ طبيعت ـ اين زيبايِِ فريبنده و خشمگين ـ از شما مي گويد ...

     اخلاق نابودي است كه بودن را مي آموزد . اما تا نباشي چگونه مي تواني بودن را ـ حتا با قدرت بر انهدام زندگي ـ بيازمايي؟ چگونه ؟

    تا از همه چيز در نگذريم ، هيچ به كف نخواهيم آورد . اما چون از خويش تن گذشتيم ، در لحظه خواهيم زاد .

     ستم گري تنها آن نيست كه ديگران را قرباني كنيم . بيداد آن است كه انسان « خويش » را رها كند و به ناروائي تن بسپارد .

    برايِ دادگري ، هميشه بايد از بيداد گذشت .

     بي شناختِ هستي و انسان ، چگونه مي توان آن را تعريف و نقد كرد ؟؟ اما شناخت زندگي همواره الزام و ضرورت همگاني نبوده و نخواهد بود .

     بسياري از فيلسوفان و فرهيخته گان ، ياوه هاي بسيار گفته اند ، اما همواره براي درگذشتن از ياوه هاي بسيار ، در آغاز بايد روايات و تجربه هاي گوناگون را شناخت ، تا قادر به نقد و داوري آن ها گرديد ... بنابر اين گردونه يِ دريافت هايي كه هر روز خود را انكار مي كنند و همواره درحال دگرگوني و حركت و تازه گي هستند ، گريزناپذيرترين پديده ي حيات انساني ـ و نه غريزي ـ است ...

     امروزه هنگامي كه انديشه ها و افسانه هايِ اهلِ باور را مي خوانم و در آن تامل مي كنم ، در شگفت مي شوم كه چگونه روزي همين افسانه هايِ گاه يا بيشتر زشت و مصنوعي و تقلبي و كپي برابرِ اصل را ، مي خوانديم و به آن دل مي داديم و آن قصه ها را باور مي كرديم ؟ چگونه است كه بزرگان ما نيز چيزي از حقيقتِ خويش و جهان را درك نكرده بودند ؟ چه عمقِ جهل و ناد اني و بيماري بايد جامعه اي را فرا گرفته باشد كه قرن ها و نسل ها مردماني با ادعاي ِ فرهيخته گي ، خود و جامعه و جهان را توجيه كنند و گول به زنند و گول بخورند ؟ آخر چگونه ممكن است ، هزاران سال بگذرد و دانشمندان و فيلسوفانِ قوم و ملتي نتوانند " حقيقت " را دريابند ؟ يا اگر تك آدم هايي چيزي را دريافته اند ، نتوانند – يا اجازه نداشته باشند - آن را برايِ ديگراني كه تحتِ حاكميتِ فكري و فرهنگيِ ايشان قرار دارند ، بيان كنند و توضيح دهند ؟

     همواره بر پهن دشتي كه از آنِ گوناگوني ها و بزرگي هاست ، درود مي فرستم .

     هنگامي كه در كودكي از روستايِ پدرانم - به بهايِ بي خانماني و رنجي دراز - مي گريختم ، هرگز گمان نمي بردم كه كوچكيِ دامنه يِ زندگي و نگاه ، چگونه فضيلت هايِ انساني را ، در خويش دفن مي سازد و خود به جعل فضيلتِ توجيه گري هم چون « قناعت » بر مي خيزد .

    چگونه است كه شادكاميِ امروز را انكار و دريغ مي كنيم ، اما هم آن را وعده به فرد ا مي دهيم ؟

     انسان تنهاست و « تنها » خواهد ماند ، مگر آن كه عشق را بشناسد و خويش تن را بيابد .

    نگاهي كه اكثريت را محكوم و عوام و پيرو مي خواهد ، هرگز نمي تواند آزادي و آگاهي را برتابد و همواره با نيرنگ و دروغ آميخته خواهد ماند .

    آيا انسان را هم زادي است ؟ پس چگونه تنهايي و ناتواني خويش را ، خداوندي بر مي آورد « يگانه » چون خويش و تهي از ناتواني و همانندي و مرگ ؟

    هنگامي كه بزرگ ترين « بت » ها مي شكنند ، چه زود به كوچكي و پوچيِ تمامي پديده ها و ساختارهايِ فرودست پي مي بريم ، گويا هرگز هيچ بت و برگزيده اي و هيچ بند و كراني ، وجود نداشته است .

    هر كه بي مستي ادعاي خدا كند ، مست است يا دروغ گو ، يا كه از خدا هيچ نمي داند .